Hoe een droom werkelijkheid werd

Of waarom je je wensen nooit weg moet stoppen

Precies een jaar geleden was ik in Amerika voor het realiseren van een droom. Het begon met een wens die eerst sluimerend aanwezig was, maar die steeds sterker voelbaar werd. Zo’n wens die jij misschien ook wel eens hebt. Wat vaak gebeurt is dat we zo’n wens snel weer wegdrukken. Omdat het onrealistisch lijkt. Met gedachten als: ‘Dat kan niet, er is geen tijd en geen geld voor!’ En misschien is er zelfs wel een stem in jou die hard op de rem gaat staan en zegt: Nee, dat is veel te eng!

Mijn wens was om over stralen te gaan spreken in Amerika. Ik had immers het boek De Kunst van het Stralen geschreven, samen met Marlou van Paridon. Als gevolg daarvan had ik al diverse workshops over stralen gegeven en erover mogen spreken in Nederland. Ik wilde nog veel meer mensen bereiken. Het was tijd om mijn vleugels nog verder uit te slaan. Waarom niet Amerika? Over durven te stralen gesproken… Dit voelde voor mij behoorlijk als ‘thinking big’ en volledig uit mijn comfortzone. Dus alle redenen om het vooral niet te doen.

Maar ja, er is gelukkig ook een andere kant.
Een belangrijk paradigma dat ik mij in mijn werk voorhoud is practice what you preach! Dit houdt in dat ook ik mijzelf de ruimte moet geven én gunnen om te kijken naar wat mij beweegt. Wat mijn ogen doet stralen. Waar mijn hart sneller van gaat kloppen. En vooral om te denken in mogelijkheden.

Goed, ik had dus die wens om te spreken in Amerika. Er waren meteen 100 redenen om het vooral niet te doen. Zoals de kosten. Was mijn Engels wel goed genoeg? Zaten ze daar wel te wachten op mij? En hoe moest dat dan met thuis?
Met practice what you preach in gedachten, besloot ik daarom niet meteen mijn wens te negeren. Ik gaf mijn wens ondanks alle bezwaren tóch de ruimte. Ik gooide de bezwaren niet op één grote hoop, maar hakte ze in allerlei kleine stukjes. Die bezwaarstukjes werden daardoor direct minder zwaar en groot. En daardoor weer oplosbaar.

Zo vroeg ik voor mijn verjaardag aan iedereen een bijdrage voor het ticket. Het verblijf was ook geen probleem. Ik mocht overnachten bij een vriendin in Mississippi, die – lucky me – in een prachtige villa met zwembad woont. Na wat rondvragen in mijn netwerk wilden twee mensen mij helpen met de vertaling van een aantal passages uit het boek. En mijn schoonmoeder vond het gezellig om tijdens mijn afwezigheid te komen logeren en te helpen op het thuisfront.

En zo gebeurde het dat ik vorig jaar maart in het vliegtuig zat naar Amerika. Dat gaf zoveel energie! Tijdens de tussenlanding op New York, realiseerde ik me dat het op dat moment al een succes was. Los van de komende reacties op de workshop. Dat dit eigenlijk was waar het over ging. Mezelf de ruimte geven om te zijn. Inclusief mijn wensen. Door daarnaar te luisteren, zit je altijd op het goede pad.

Nu vraag je je misschien af: ‘En? Hoe waren de reacties?’ Ik heb twee workshops gegeven. Superleuk om te doen en met positieve reacties van de deelnemers. Zeker voor herhaling vatbaar. Maar de grootste les was het gewoon te doen!

Inspirerend? Deel dit bericht!

Laat een reactie achter